Ik was altijd goed in volhouden.
In denken, plannen, creëren, leiden — allemaal met overtuiging en drive.
Tot mijn lijf er op een dag anders over dacht.
Het kon mijn tempo niet meer bijbenen.
Geen burn-out, geen drama, gewoon… stilstand.
Een lichaam dat zei: ik ben té moe!
Pas vorig jaar begon ik voor het eerst echt te sporten.
Niet omdat ik ambitie had om marathons te lopen,
maar omdat ik voelde dat ik letterlijk moest bewegen om weer in beweging te komen.
Mijn hoofd draaide nog op volle toeren, maar mijn energie was zoek.
En dus begon ik met iets wat ik jaren had uitgesteld: luisteren naar mijn lichaam.
De eerste weken waren pijnlijk en niet alleen fysiek.
Ik moest afleren om presteren ook hier als maatstaf te nemen.
Niet “sneller, beter, langer”, maar gewoon: doen.
Stap voor stap. Adem na adem.
En ergens onderweg gebeurde er iets wat dieper ging dan conditie of spieren.
Ik begon te beseffen dat dit niet enkel over mijn lijf ging,
maar over het mentale stuk dat ik al sinds mijn kindertijd meedroeg.
Op school was ik regelmatig het voorbeeld van hoe het níet moest tijdens de les lichamelijke opvoeding.
(Letterlijk: ik zie het gezicht van die sportjuf nog voor me… ik weet niet of zij beseft heeft wat haar ‘stijl’ heeft aangericht.)
Dat bleef hangen.
Sport werd iets waar ik niet bij hoorde, iets waar ik niet goed genoeg voor was.
Jaren later merkte ik hoe hardnekkig zo’n overtuiging kan zijn.
Elke poging tot sporten leek een herinnering aan wat ooit fout liep. De angst om ‘belachelijk te zijn’ verlamde mij telkens opnieuw.
Tot ik besliste dat actie de enige manier was om dat patroon te doorbreken.
De Handen moesten doen wat het Hoofd niet langer kon oplossen: het verleden letterlijk in beweging brengen.
Dus ging ik op zoek naar de juiste begeleiding.
Iemand die niet enkel keek naar prestaties,
maar begreep wat er onder zat —
de schaamte, de twijfel, de behoefte aan herbeginnen.
Stap voor stap leerde ik opnieuw vertrouwen op mijn eigen kracht.
Sport werd niet langer een streven naar iets,
maar een manier om aanwezig te zijn in mijn eigen leven.
En precies daar ligt de essentie van het HQ2-kwadrant de Handen.
Ze gaan niet alleen over productiviteit of resultaat,
maar over de daadkracht die hoofd, hart en ziel met elkaar verbindt.
De Handen brengen het hele kwadrant in actie —
ze zetten intentie om in werkelijkheid,
en brengen het denken, voelen en verlangen letterlijk tot leven.
Door te doen, te bewegen en vol te houden ontdek je wat echt van jou is.
De Handen tonen wat waar is: niet door woorden, maar door daden.
Ze maken zichtbaar wat binnenin al klaar was om te groeien.
Vandaag zie ik het zo:
de Handen brengen je tot leven.
Ze herinneren je eraan dat kwaliteit in je leven niet ontstaat uit controle,
maar uit bewuste actie die past bij wie je bent, niet bij wat je denkt dat moet.
En soms begint die actie gewoon met een eerste stap.
Letterlijk.
Reflectie
Waar beweeg jij nog uit gewoonte, en waar beweeg je omdat het klopt met wie je bent?
De Handen nodigen uit om weer contact te maken met wat écht in beweging wil komen, in je lijf, in je werk, in je leven.
Kan HQ2 van betekenis zijn?
Wil jij ontdekken hoe de vier HQ2-kwadranten — Hoofd, Hart, Handen en Ziel — elkaar versterken in jouw organisatie of persoonlijk leiderschap?
Lees meer over de HQ2-aanpak op www.hq2.be.