Inspiratie

Er is iets grappigs (en soms een tikkeltje frustrerend) aan hoe generaties naar werk kijken.Niet omdat de ene beter is dan de andere – maar omdat ze vanuit compleet andere kwadranten vertrekken. De oude generatie: Hoofd & Handen Denk aan de Babyboomers en de Gen...

Er zijn van die periodes waarin je moeiteloos alles blijft dragen.
Je takenlijst groeit sneller dan je inbox leegloopt,
je zegt “even” ja tegen een project dat eigenlijk drie mensen vraagt,
en je merkt pas dat je moe bent als je stilzit — en dat komt zelden voor.

Prestatiedrang, perfectionisme en een verantwoordelijkheidszin zijn prachtige eigenschappen,
tot ze je overnemen.

Ik was altijd goed in volhouden.

In denken, plannen, creëren, leiden — allemaal met overtuiging en drive.
Tot mijn lijf er op een dag anders over dacht.
Het kon mijn tempo niet meer bijbenen.
Geen burn-out, geen drama, gewoon… stilstand.

We willen allemaal ergens bij horen.
Gezien worden.
Erkennen dat wat we doen ertoe doet.

Of het nu op het werk is of daarbuiten; die behoefte is universeel.
Ze maakt ons mens.

Het begon met één zin uit een boek van Roy Martina:
“Is het waar wat ik denk?”
Zo eenvoudig. En tegelijk: zo ontwrichtend eerlijk.

Die zin staat vandaag ingelijst in een mooi kadertje op mijn bureau.
Een kleine herinnering aan een groot inzicht, namelijk dat mijn denken niet altijd gelijk heeft,
zelfs niet wanneer het overtuigend klinkt.

In gesprekken met collega’s in de accountancywereld hoorde ik vaak hetzelfde antwoord op de vraag wat hen écht gelukkig maakt:
meerwaarde brengen aan het leven van de ondernemer.
Niet alleen cijfers juist krijgen, maar het gevoel dat hun werk werkelijk bijdraagt.
Dat ze een verschil maken.